'De muren komen op je af' is de uitdrukking als het wonen je steeds zwaarder valt. Huis en wonen zijn er alom in tijdschriften, op televisie en zelfs in literatuur. Een krot opknappen in een ver land, je verliezen in dure, onbegrijpelijke design. Waar is de uitweg? Men ruziet, voelt zich niet goed en verhuist. Van de Gentse Jana Arns vind ik dit gedicht in het Liegend Konijn met de nieuwe poëzie-oogst van Jozef Deleu. 'Transplantatie':
Het huis leeft in reserve.
Boven stoot een kamer af.
Naast de bel verbleken onze namen:
een grafschrift zonder jaartallen.
Hoe we daarover met dokters praten
en zij ons langer thuis schrijven dan wij elkaar verdragen.
We lopen de muren op,
rijden rond in lege verhuiswagens,
verbeelden ons in kleinere huizen.
We vechten over de verdeling van de nachten,
verversen het logeerbed met oude lakens.
Schilderen in afwachting van
een nieuwe laag over de laatste jaren.