Hij is de verkeerde man. En het kost Charlotte Rampling 45 huwelijksjaren om daar achter te komen. Haar mimiek draagt de film. Zoals ze even wat afwast of opvouwt, bedachtzaam. Nooit eerder zag ik haar zo goed.
Tom Courtenay als haar echtgenoot Geoff zet alles net te zwaar aan. Er kleeft teveel Shakespeare aan hem.
De gedachte achter 45 years lijkt dat je eenmaal in een bepaald levenspatroon geraakt daar niet meer uit komt. Zo is echtgenoot Geoff nog steeds linkserig en zal hij Kierkegaard nooit uit krijgen.
Je woont in de Engelse countryside, kinderloos, hebt vrienden en een hond. Onvermijdelijk komt dan je grootse 45-jarig huwelijksfeest waar ze het zelfde plaatje draaien als bij je huwelijk: Smoke gets in your eyes van de Platters. Gruwelijk, als een vonnis. Je moet er nog op dansen ook.
De sleutel tot het vonnis ligt in een gletsjerkloof in de Zwitserse bergen waar Geoffs eerdere vriendin tijdens een bergtocht ooit in verdween. Ze is gevonden. En als Kate vraagt of hij haar had willen trouwen zegt hij ja.
In het echt veranderen mensen wel eens, in de loop der jaren. In de film 45 years niet. Wat je overhoudt is het gezicht van Charlotte Rampling, die ondergaat. Berusten lijkt het niet.