Parched, ofwel verschroeid. Verschroeide aarde. In de woestijn van het Indiase Rajasthan wil niks groeien. Kijkend naar de film van Leena Yadav begrijp je iets van hoe daar geleefd wordt. Waar al dat glitter, rood en goud toe dient. Leven als alledaagse kermis, inclusief vechtpartijen, verkrachtingen en hoererij.
Als je de feministische droom van Yadav - die vier vrouwen laat ontsnappen - uit de film wegdenkt hou je een niets ontziend dorpsleven over. Gruwelglitter.
De figuren waar het om draait: een 32‑jarige weduwe met een onmogelijke zoon, de 15‑jarige bruid die ze voor hem regelt en twee vriendinnen: de een getrouwd met een onvruchtbare man, wat tot gewelddadigheid leidt, de andere, de heldin van het verhaal is Bijli, danseres en prostituee. Als het om seks en snedigheid gaat overtroeft zij iedereen.
Beroepen waarin afgetuigd worden dagelijkse kost is.
Toch biedt een leven als kermisattractie hier de beste kansen. Zolang als het duurt. De mannen in dit verhaal zijn - als je je de krantenberichten over groepsverkrachtingen herinnert - naar waarheid getekende klootzakken.
Toch overheerst een merkwaardig soort vrolijkheid dit nu-eenmaal verhaal.