Voet

zaterdag 24 juni 2017 - 12:07

 De gebeurtenissen liggen in de film Caini (Honden) zo wijd uit elkaar dat het op zich zelf staande voorvallen worden. Daardoor krijgt het landschap de overhand, het woeste grensgebied langs de Roemeense Donau, waar het barst van de smokkelaars en waar je alleen met terreinwagens verder komt. Wild West.

 Vraag je collega of ie een hamer heeft. Als hij die aanreikt sla je hem de hersens ermee in.

 De inzet van Caini (Honden) van Bogdan Mirica is meesterlijk, een schoen, met de voet en sok er nog in wordt aangetroffen. Een oude politieman buigt zich er uitvoerig en peinzend over. Hij hoest, ook hij, net als de meeste personages, zal niet lang meer leven.

 Smokkelterritoria, dat is de inzet. De jonge stedeling Markus heeft een gebied van z'n criminele opa geërfd, die hier de godfather was.

 Het is letterlijk en figuurlijk een grensgebied. Alles kan hier. De erfgenaam aarzelt. Wegwezen zou het verstandige antwoord zijn. Maar ach, dat landschap, dat huis.

 Meer dan aanduidingen krijg je niet. Of Markus aan het eind nog leeft? En zijn vriendin, die nieuwsgierig kwam kijken naar dat leuke buitenhuisje?