Vriendinnen

 Gisteren weer naar de serie De geniale vriendin, naar Elena Ferrante gekeken. Over de twee Napolitaanse meisjes. We waren in Pisa, waar Elena nmiddels is afgestudeerd en daarna in Napels, waar ze haar jeugdvriendin komt opzoeken.

 Gisteren waren we in Pisa, waar ik zo vaak logeerde. En waar het stamcafé eens vol stond met studenten, rond de klassieke telefoonautomaat waar je munten met gleufjes in moest doen. Grote opwinding: 'terremoto' in de Abruzzen. Alle studenten moesten hun moeder bellen.

 Is een Italiaanse student langdurig in gesprek denk dan nooit dat het zijn vriendin is, het is zijn moeder. 'Si mama'.

 Het verschil tussen Noord en Zuid zit duidelijk in de serie. Elena gaat nog terug naar de opgeverfde betonwijk langs het spoorviaduct in Napels. Modern, tot formica toe. Maar het trap­penhuis is nog zoals het was, met gietijzeren decoratie. 

 De wereldwijd succesvolle serie is opgenomen in een gebouwde set twintig kilometer van Napels, bekostigd door Amerikaanse geldschieters. En de acteurs zijn echte Napolitanen.

 Arm maar netjes.

 Spannend blijft dat je als kijker steeds maar niet weet wie de 'geniale' van de twee vriendinnen zal blijken te zijn.