Waar blijft Schiele?

 Alle Nederlandse musea zijn vernieuwd, verbouwd en geëquipeerd maar voor wat? Het kunstaanbod is - zeker in de zomer – armoe troef.

 Een grote Egon Schiele expositie zou ik willen zien, maar ik kan nu niet naar Wenen. Om het halverwege. Geen naakt maar halfnaakt, met armen en benen die uit half uitgetrokken kledingstukken steken. En houdingen en gezichten halverwege leven en dood. Aan het randje.

 Schieles levensverhaal zegt het. Zijn vader, dorpsstationschef en bordeelbezoeker, werd gek en stierf aan syfilis. De 19-jarige Egon zag het van nabij. Seks en dood in de grote dagen van Freud.

 Zijn figuren, zeker zijn zelfportretten, is hun leven aan te zien. Met z'n zusje Gerti was hij close, een favoriet model.

 Schiele heeft maar acht jaar kunnen werken, stierf op z'n 28ste aan de Spaanse griep. Deed ook nog dienst in het Oostenrijkse leger in WOI. 

 Hij schreef in 1911: 'Ik zal zo ver gaan dat mensen bevangen zullen worden door angst bij het zien van elk van mijn werken van "levende" kunst.'

 Het Haags Gemeentemuseum bracht vorig jaar al een handvol Klimt en Schiele. Vooral tekeningen. Nu verder.