Waarom Amerikanen niet voetballen

 Er zijn enkelingen, met Europese bindingen, ze huren weleens oude Europese of Latijnse topspelers, er is zelfs een nationaal elftal maar dat is nu in Moskou onzichtbaar. Waarom toch? Waarom niet?

 Wij groeien op met de bal. Van Iran tot Puttershoek. China komt snel bij. Wil je de vrede in een asielzoekerskamp bewaren, or­ganiseer een voetbaltoernooi.

 Ik vroeg het Amerikanen vaak en hun argumenten waren me vreemd. Ze zagen graag dat er veel punten werden gescoord in sport. Een wedstrijd die eindigde met 0-0 vonden ze het saais­te dat er bestaat. Basketbal moet eindigen in 73-67. Ik pleitte voor de 'brilstand'. En het spel van de duizend mislukkingen.

 Maar, lijkt mij, het verschil tussen Amerikanen en de rest zit hem in het teamspel. Het meest besproken onderwerp blijft het in dienst van een team spelen, met afspraken over tactiek, strategie en rolverdeling. De Amerikaan kent dat niet, die heeft zijn erf en hij schiet op alles wat in de buurt komt. De kern van America first is 'ik eerst'. Winnaars.

 Diep ontroerend vind ik in voetbal de verzoeningsrituelen na een verloren wedstrijd, winnaars omhelzen verliezers. Verliezen is levenskunst. Je kunt jaren voetballen zonder ooit kampioen te worden. Lionel Messi stond vanmiddag wezenloos verloren in de spelersmenigte na het verlies van Argentinië tegen Frankrijk. Handjes op zijn schouders ontgingen hem. Er werd gefluisterd dat hij betaald werd om zo te blijven staan. Onzin. Vanmiddag waren ook Ronaldo en de Portugezen stijlvolle verliezers.

 Donald Trump zou er niets van begrijpen.