Walter Benjamin onder hasj

 Hij beschrijft in 'Denkbeelden' hoe hij het eet(!) in Marseille. Zijn sensaties lijken nogal op wat ik zelf meemaakte onder LSD. Zo zat ik naast iemand die overgaf op een blauwpla­nken vloer. 

 Verbaasd keek ik naar wat daar gebeurde: de blauwe vloer werd de zee, het overgeefsel een koraalrif. Ik hoorde de golven erop stuksla­an. Ik sloeg een stripboek open en meteen werd het een tekenfilm. Er is weinig over deze dingen geschreven. Baudelaire beschrijft in zijn 'Paradis artificiels' vergelijkbare effecten.

 Benjamin vertelt van de onbedaarlijke lachbuien, om zichzelf, om wat er rond hem gebeurt. En vergelijkt de roes met dromen en waken, waarin verschil­lende 'bewustzijnswerelden' door elkaar gaan.  

 Hij prijst de 'gelukzalige humor'. Maar hij kan dat lachen niet echt verklaren.

 Muziek wordt beeld, film, zoals in Disney's Fantasia. Ook tijd en ruimte raken verward. Ik reed over de grote weg en het effect was dat ik in een vliegtuig zat, en minderde geschrokken vaart. Maar een blik op de snelheidsmeter leerde me dat ik maar 40 km per uur reed, op de snelweg.

 Walter Benjamin heeft opeens honger en installeert zich in een restaurant aan de Vieux Port 'om me in de eeuwigheid binnen te tafelen'. Maar de keuken is al dicht. Niet erg, volgende indruk.  

Tags: