Wanderlust usw.

 Nu ik door een storing in de centrale zenuwbaan met een stok loop is de studie Wanderlust (altijd Duits!) van Rebecca Solnit voor mij extra interessant. Centrale vraag: wat hebben lopen en denken met elkaar te maken? Denk ik dommer met een stok?

 Het begint met Aristoteles en zijn peripatetici, die drentelden in een bontgekleurde zuilengalerij, de Stoa Poikile. Niet vreemd, het is vaak warm in Griekenland. En sinds Rousseau zijn in deze tijd lopen en denken opnieuw verbonden.

 Nietzsche in Sils Maria liep met een tinnen kroes aan zijn gordel, waarin hij telkens als hij water van een berg zag af stromen wat tapte. Hij vertrouwde geen gedachten die niet in de buitenlucht tot hem waren gekomen. Zijn ingewand reageerde zonder twijfel. Ach, de stemmingen van het ingewand!

 Je kunt tegenwoordig ook gaan 'rennen' om de geest leeg te maken, zegt men. Het samenspel van geest en lichaam van Pallasmaa kenden ze toen nog niet. Toch hou ik het op de heilzaamheid van beweging, om de gedachten te verzetten. Wie 'denkt', zoals de 'denker' van Rodin heeft kans in kringet­jes rond te draaien en steeds gekker te worden. Depressieven moeten bewegen. 'Die man denkt niet, die heeft kiespijn' zei men toen al.

 Helaas is mijn actieradius beperkt. Al blijft een bezoek aan de exotische supermarkt van Tjin rijk aan indrukken, waar ik blijf staan bij Filipijnse zoutjes met knoflook of emping en hun mooie opschriften. En dan op straat een andere wereld betreed.