Wegplakken

donderdag 23 april 2020 - 00:13

 Een tijd van doe het zelven! Veel woorden leerde ik in de tijd dat mijn huis verbouwd werd. Van een oude schilder en timmerman. Vooral 'wegtimmeren' en ' wegplakken'. Je kon in een kamer een hele deur, ja het hele verleden wegplakken. Ik kende het van oude Franse hotels, waar complete lichtschakelaars waren weggeplakt.

 De behanger had eens z 'n vrouw weggeplakt.

 Toen Knauf Rot- en Geelband uit de Elzas de Rijn kwamen afgezakt was het eind zoek. Heel het verleden, krullen, lijsten en slingers werden weggestuct.

 En toen ik Cailebottes schilderij van de vloerschavende werklui zag wist ik weer hoe de oude Sondaar dat deed: verdunnen met heel veel peut, zodat je de kamer uit stonk en dan met emmers tegelijk over de vloer.

 Volgde de gipsplaat. Eerst netjes aftimmeren en dan die platen erover. 'Lekker strak'.

 Stuccen is een kunst, denk erom. Een stucplank, en dan het juiste mengsel en een handje van vaardig aanstrijken.

 In de woorden van Vivian Stanshall van de Bonzo Dog in zijn epos 'I'm bored'. En dan daarop rijmend 'mortarbored', wat toch niks anders kan betekenen. Van 'verveeld' naar 'stucplank'.

 En toen moest het formica nog komen, kromtrekkend en wel

 Ik overweeg een huisarcheologische expeditie naar de Ardennen en Noord-Frankrijk.