Wegraking

De eerste keer dat ze water over mijn hoofd gooiden, tegen mijn wangen sloegen en hee tegen me riepen was tijdens de dodenherdenking op het gymnasium. Na ellenlange voordracht en klassieke muziek moet ik vanuit mijn staande houding als een zoutpilaar recht vooruit zijn gevallen en neer gekomen op mijn voorhoofd, waar nu een buil groeide.

Ik werd wakker in het kantoor van de administratie waar mevrouw van der Laan me een fles onder de neus hield waaruit een verpestende stank opsteeg die me liet opschrikken. Waarbij het woordje 'vlugzout' hoorde, dat heel een verleden meebracht. Een wereld van adellijke dames waaruit ik zo snel mogelijk wilde ontsnappen. Maarja, dit was ook niet zomaar een school.

Wat ik had meegemaakt werd ''een wegraking' genoemd. Juffrouw Klink, de kwieke lerares Frans, bracht me in haar Fiat 600 naar huis. Heel haar auto rook Frans. Ik zag uit op haar hoge laklaarsjes. Nee jongens hoorden niet flauw te vallen.

Vorige week gebeurde me het zelfde, maar er was geen vlugzout, wel de huisdokter, die mijn levenslange raadsel oploste met een nieuw woord: ''lage bloeddruk''. Misselijk en duizelig. languit liggen en zweten. En na al die jaren een uitleg. Er was kortweg niets aan te doen. Hooguit je vuisten ballen. 

Vlugzout bestaat niet meer.