Werk ohne Autor

 En stortte zich weer in de Duitse geschiedenis. Een schilder in DDR-Dresden maakt socialistisch realisme. Werk waarin hij zelf niet voorkomt. Immers decadente Westerse kunst gaat alleen maar over Ik, Ik, Ik.

 Hij vlucht naar het Westen, waar Joseph Beuys zijn leraar wordt in Düsseldorf. Die zegt: 'Wat waar is, is mooi.' Als schilderen geen vak meer is dan ben je er alleen nog zelf. En zo komt Kurt uit bij jeugdfoto's en karakters uit zijn leven die de Duitse geschiedenis verpersoonlijken.

 Hij gaat zijn eigen verhaal schilderen. Zo heeft hij als jongetje gezien hoe gekken werden af­gevoerd om het ras zuiver te houden. De chef-arts die dat deed wordt merkwaardigerwijs nu zijn schoonvader. En pleegt abortus bij zijn eigen dochter om zijn familie zuiver te houden.

 Ik zag een legpuzzel vol al te toevallige samenlopen, die aan het eind, toen het laatste stukje op z'n plaats gelegd was, inderdaad precies bleek te kloppen. Wat hindert, kunst moet onaf genoeg zijn om de toeschouwer wat ruimte laten.

 De geschiedenis is er. Wat kan je er als kunstenaar nog aan toevoegen? Zo zijn we terug bij Beuys.