Wetlook?
zaterdag 25 oktober 2014 - 22:35
Het aardige van mode is dat hij altijd over iets anders gaat. 'Partnerkeuze' vanzelf, zoals Ileen Montijn het keurig uitlegt in het Haags Gemeentemuseum bij het mode-overzicht van de 19de eeuw 'Romantische mode'.
Of revolutie. De geschiedenis van de Franse Revolutie weerspiegeld in broeken en jurken. De vraag wat te dragen als je ontsnapt bent aan het schavot. Je haar laten knippen 'à victime', kort in de nek. Lastig toch, met alleen boerenkielen kwam je er niet. Gelukkig redde Napoleon de mode met de empire-stijl. Frutsels en strikjes waren verdwenen, de hoge taille heerste in flinterdunne mousseline uit het Oosten. Vergeefs zocht ik naar de 'wetlook' die daar mee geassocieerd wordt, apocrief misschien. Je steeds laten natgooien door een lakei in livrei, maar misschien verzin ik dat. Rond 1820 was het afgelopen met de empirestijl en begon het aankleden weer.
Precies in de tijd dat zij schreef aan boeken als Pride and prejudice en Sense and sensibility (1795-1798) zag Jane Austen het gebeuren.
De mode was na de Franse revolutie naar Londen verhuisd, leerde ik, en daar, werd de plattelandsadel tot zijn verbazing het model. De kuitbroek verdween. De lange broek - met laarzen - kwam, en zou het volhouden tot vandaag. Maar voor het zover kwam waren er nog de lichte suede broeken van geitenleer uit de Beau Brummell-tijd (ca 1820), die soms ook nat werden gemaakt om krapper te sluiten.
Hoe de mannenmode rond 1900 eindigde in zwart en de vrouwenmode gedurende de eeuw almaar meer terugzakte in vertrutting is goed te zien. Er was een nieuwe oorlog, die van !914-1918 voor nodig voor vrouwen het korte koppie terugkregen en hun korsetten konden afleggen.
RSS