W.G.Sebald, de biografie

En meteen slaat de twijfel toe. Is het wel een biografie? Carole Angier schroomt niet zichzelf te portretteren als de onderzoekster die in veel duistertast. 'Speak, silence', vrij naar Nabovov, is een treffende titel, met daaronder ''In search of W.G.Sebald''.  De Duitse schrijver Winfried Georg, die zich in Norwich vestigde. Geboren in 1944, in het Allgau, bij een auto-ongeluk omgekomen in 2001. Hij noemde zich Max, ook omdat hij geen Duitser wilde zijn. Een groot thema in dit boek is wat het betekent om een Duitser te zijn. Maar ik ben nog maar aan het begin van de 600 pagina's. 

De afgelopen jaren las ik Sebalds boeken, die - hoe zeer ontdek in nu pas - zweven tussen fictie en non-fictie. Hij had er groot plezier in als lezers in zijn dubbele waarheden trapten, Carole Angier geeft doorkijkjes, maar wat blijft ons onthouden? Sebalds weduwe Ute wilde niet met haar praten. Begrijpelijk, als je Sebalds omgsng met de feiten leert kennen. Ik heb in Avondlog veel over hem geschreven, nogal wat daarvan had ik van Ria Loohuizen, die aan zijn vertaalclub in Norwich deelnam en die ook bijdroeg aan dit boek.

De door hem uitgezette dwaalsporen blijken talrijk Sebald leerde als kind al geheimhouden, maar hij was niet verlegen en populair bij de meisjes op school. Als Engelse gentleman kon hij aan de universiteit van Norwich een dubbelleven leiden.

Merkwaardigerwijs liep zijn leven op veel punten gelijkop met het mijne. We schelen een jaar. Zijn vader, met wie hij het niet kon vinden kwam als Wehrmachtssoldaat in 1947 terug uit krijsgevangenschap in Frankrijk. Wist hij van Oradour sur Glane, waar hij vlakbij zat? De mijne kwam in dat zelfde jaar terug van politionele acties in Indie, maar wat  hij daar uitspookte blijft raadselachtig. Ook delen we een jeugd op het platteland en de de stap naar de Universiteit. Bij Ria Loohuizen, op het hofje in Amsterdam, waar Sebald altijd langsging na zijn reizen door Europa kreeg ik nog veel meer te horen. Ik lees door.