Wind

'Eens ging ik naar buiten om te zijn in het toeval van de straat.

Ik wilde mijn liefde verklaren aan de samenloop van omstandigheden.

Ik wilde de wind, aanjager en zaaier,

de wind in mijn haar, mijn voorbijgangerschap vieren.

Ik wilde het toeval, geheim van de ontmoeting,

dynamiek van de straat, duizend-en-een draaiende

raderen van avontuur en de ziel van het lied, mijn liefde verklaren.

En ooit zette ik mijn kraag op en liep gebogen dwars tegen het lot in.

'Maar dat kan helemaal niet, amigo,' zei de schaduw

maar ik had genoeg van schaduwen en alles wat kon en niet kon.

Ik beriep mij op Monk, Mingus, Durruti, Artaud,

op de ogen van zuigelingen, zo wijd opengesperd soms,

ogen waarin de wereld nog schreeuwend visioen was.

Op de stilte van een paar verloren ogenblikken beriep ik mij,

op de herinnering aan de stilte

van een paar verloren ogenblikken en op de trouw gezworen daaraan.'