Meraviglie, wonderen. Dat zijn hier de lokale producten. Soms lag ik in een Italiaanse provincieplaats met griep naar een van de tientallen lokale tv-zenders te kijken. En altijd zag ik wel een show op een dorpsplein, waarin deze regionale wonderen werden gepresenteerd, in klederdracht.
Er is in deze film van Alice Rohrwacher maar een vraag, die zichzelf ook gaandeweg beantwoordt. Waarom moet toch alles mislukken? Zelfs het landschap helpt niet. Een drassig achteraf stukje grond bij een uitgewoond boerenhuis aan het Lago di Bolsena waar een honingfarm gerund wordt door een tot rampspoed bestemde familie. Het bedrijf zal om hygiënische redenen worden afgekeurd. De eigenaar, een Duitser die met een Italiaanse trouwde, is een onuitstaanbare vent. Zijn vrouw wil de benen nemen.
Honing in Etruskenland, o idylle. Een sociaal werkster die er een autistische jeugddelinquent als pleegkind plaatst concludeert dat iedereen er 'te veel met zichzelf bezig is'. Behalve Gelsomina, de 14-jarige oudste dochter, die de huishouding en het bedrijfje gaande houdt.
Dan komt haar ultieme poging. Boeren kunnen inschrijven op de agrarische Wonderenshow op de lokale televisie, waarin producten van het land aan de man worden gebracht. Opgenomen bij de grot op het eilandje in het meer. En iedereen verkleed als Etrusk, want dit is Etruskenland. Volgt zo'n eindeloze show, met de passende gruwelijke opgewektheid. En natuurlijk is de winnaar niet de honingboer maar de grootste aansteller uit de buurt.
De schoonheid van mislukking, zoiets bestaat.