Woord

 Hoe ging het? In november 1966, ik was net 23 geworden, zat ik op een studentenkamer aan de Amsterdamse Weesperstraat. In gezel­schap van de studenten die daar de Stichting Jeugdsentiment De Jaren '50 oprichtten. Wij realiseerden ons hoe snel de tijden veranderden (Dylan 'The times they are a-changing'). Wij zagen de leefomstandigheden van onze jeugd in een razend tempo veranderen. Weldra ‑ dach­ten wij ‑ zou er weinig meer van over zijn. Daarom besloten we - gepast ironisch - een monumentje op te richten voor die tijd. Waarvoor wij gemengde gevoelens koesterden.

 Vandaar dat we 'nostalgie' een misplaatste benaming vonden. We verlangden niet terug naar wat ook. En we waren 22, 23 jaar oud en hip als wat, terwijl nostalgie toch in het algemeen geas­socieerd wordt met bejaarden. Wij zochten een equivalent voor nostalgie. De benaming voor onze gemengde gevoelens werd tenslotte na lang piekeren wat mij te binnen schoot: jeugdsentiment. De rest van de club ging ak­koord. Er kwam een Stichting Jeugdsentiment De Jaren '50 die in 1967 een tentoonstelling organiseerde en een Groot Gedenkboek uitbracht bij Thomas Rap. Er is over geschreven, televisie en radio gaven er aandacht aan.

 Het woord jeugdsentiment werd in het spraakgebruik helaas al vlug een synoniem voor nostalgie. Onze gemengde gevoelens verdwenen eruit. En zo werd en wordt me regelmatig een klef soort hang naar een goede oude tijd aangewreven, terwijl mijn jeugd toch niet erg gelukkig was. En dan! Dezer dagen verschijnt er een meneer van de zg. Taalbank die aanwijst dat Menno ter Braak het woord in 1932 al een keer gebruikte. En suggereert dat ik hem in 1966 'onbewust' heb geplagieerd. Zou het?

 Bedenk maar liever geen woord.

 ps. Kees van Kooten en Wim de Bie waren ons studenten trouwens al voorgegaan met hun radioserie 'Memories are made of ziss'.