Zelf

 Geen mens gaat over straat zonder zelfbeeld. Interviewers krijgen antwoorden. Maar waar die zelfbeelden vandaan komen? En dan, ze laten zien?

 In de interviews duikt al snel de tweede persoon op.

 'Twee nul verloren, hoe voelt dat nou?'

 'Ja je voelt je dan natuurlijk klote.'

 Ik is in een ommezien tot je geworden. Ik kijkt naar zichzelf, van een veilig afstandje

 Bij de kunstenaars in Kade net zo. Het 'Self' uit de titel zou op z'n Engels 'One' zijn. De 'One' van David Altmejd draait om een reus opgetrokken uit spiegels en ook verder in z'n werk zitten veel spiegels. Waarin ik de omgeving en me zelf in kaleidoscopische brokken terugzie, maar geen spoor van Altmejd. Is dit een lange neus? Bedoelt hij dat een zelfbeeld altijd bestaat uit weerspiegelingen van de omgeving? 

 Dan is de zelf fictie van Friedrich Kunath boeiender.

 Die laat zichzelf zien als een stapeling van alle mogelijke beeldcliché's. Van cartoons en strips tot landschapjes uit de fabriek van Bob Ross. Zodat Friedrich Kunath voor je staat als een picturaal Monster van Frankenstein.

 Omdat in clichés altijd een kern van waarheid zit.

 Het zelfbeeld als een berg cliché's. Wat we onszelf niet al  wijsmaken! Pijnlijk, maar onontkoombaar.

 Waardoor je af en toe goddank in een bevrijdende lach schiet.