De avond van de dag van het afscheid van Willem Brakman ben ik in Dieppe, aan de Normandische kust en zie de zon ondergaan in zee bij de falaises.
In Den Haag hebben we beiden menige zon in zee zien ondergaan, maar daar had je het in Den Haag nooit zo over.Hier in Frankrijk zeg ik rustig ‘mooi’.Willem scheerde hier eens rakelings langs, in het voetspoor van Madame Bovary, Rouen ligt even verderop. Dat ik hier heen wilde was om het rollen van de keien in de branding. Twee geluiden die elkaar afwisselen. Ik heb een fragment van dat eeuwig duet opgenomen.