Solzhenytsin (2)

Wanneer de machthebbers in het Sovjet imperium wilden weten hoe het in hun eigen rijk toeging - eenvoudige gegevens als de omvang van de graanoogst - dan waren ze aangewezen op de weinige - verboden - berichtgeving die doorsijpelde uit het buitenland.Binnen de USSR loog iedereen, altijd, over alles. De waarheid kostte je je kop. Het boek is opgedragen aan hen die het niet konden navertellen. Solzhenytsin vraagt ze excuus dat hij niet alles kon zien of onthouden, zelfs geen vermoeden had van de werkelijke omvang. Zijn voorwoord stort de lezer in een peilloos avontuur. Als volgt:'In 1949 verscheen er een klein bericht in het blad Nature dat bij graafwerkzaamheden bij de rivier de Kolyma in Siberië een bevroren ondergrondse stroom was ontdekt met daarin specimina van prehistorische fauna, sommige tienduizenden jaren oud. Vissen en salamanders waren in het ijs zo goed bewaard, aldus de wetenschappelijke correspondent, dat de aanwezigen onmiddellijk het ijs waarin ze zaten openbraken en ze ter plaatse met smaak opaten.' Natuurlijk waren die aanwezigen dwangarbeiders. Natuurlijk hadden ze de honger. Maar dat stond niet in Nature. Wat een opening! Zo begon Solzhenitsyn - geholpen door velen - zijn geschiedenis van de Sovjet Unie, die tenslotte naar het Westen werd gesmokkeld.