Routineonderzoek bracht me op de polikliniek van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis. Ik maakte er in 2000 een operatie mee. Meteen raakte ik weer gefascineerd door het ziekenhuistheater.
Allereerst in de kostumering. Het fluorescerende geel en groen is voor de ambulanciers, het donkerrood zover ik kon zien voor Spoedeisende Hulp-mensen. Schoonmaakers zijn turkoois.Er is veel tijd stuk te slaan. Ik kijk en kijk.Artsen dragen de doktersjas, liefst met flapperende panden. Mijn dokter - je ziet steeds meer vrouwen in het doktersvak - droeg grappige gele schoenen met een hakje en een spijkerbroek onder haar jas. Ze kon in die combinatie heel sierlijk lopen. Van het OLVG kwam ik in de routine van bloedonderzoek bij een van de filialen van de Atal, de organisatie die het bloed van Amsterdam beheert. De Hindoestaanse van dienst prikte feilloos. Ik zei het haar en dacht, wat zouden we zonder al die Surinaamsen in de zorgberoepen moeten? Vergeet niet dat moslima's geen mannen mogen aanraken.