Ze kwamen van de Londense kunstacademie en begonnen een bandje: de Bonzo Dog Da Da Band. Het begon, zeiden ze, begin jaren '60 met blaasinstrumenten, tweedehands gekocht. Helaas konden ze er niet op spelen. Toch gingen ze tegen sluitingstijd de pubs langs en vroegen om verzoeknummers. Als die kwamen telden ze af en barstten los in een oorverdovend getoeter, waarna ze dan werden verwijderd.
Eens heb ik ze opgenomen, in Paradiso, in 1970, vlak voor vermoeidheid ze voorgoed velde. Al die dozen met attributen! Na uren vertraging kwam er van alles, waaronder dit nummer, gezongen door Vivian Stanshall. Met de onvergetelijke gitaarsolo van Neil Innes. Het werd laat en vroeg. Na het concert deden we de zijdeuren van Paradiso open en knipperden tegen de ochtendzon. Stanshall zat op de stoep en zei 'Ik hou ermee op'. Ze zijn nu ook op Youtube te vinden. Wat te denken van en koortje dat zingt 'frying pan, frying pan' of een meisje dat riekt naar 'the sweet essence of giraffe'. In the canyons of your mind,I will wander through your brain.To the ventricles of your heart, my dear,I'm in love with you again.'Cross the mouintains of your chestI will stick a Union Jack:To the forest of your cheek, oh,Through the holes in your string vest.My darling, in my cardboard coloured dreamsOnce again I hear your laugh.And I kiss, yes I kiss your perfumed hair,With sweet essence of giraffe.And each time I hear your name,(Frying pan, frying pan)OH, oh, oh darling, how it, how it hurts.(He's in pain)In the wardrobe of my soul,In the section labelled 'Shirts'.