Jo Stafford bleef alleen achter, maar haar liedje kreeg een echo. De telefonerende vrouw werd een tijd lang een geliefd foto-onderwerp. Aan één kant begrijpelijk, een model moet haar handen ergens laten, maar aan de andere kant een bron van raadselen. Met wié belt ze? Terwijl ze toch onmiskenbaar lacht naar mij, of me op z'n minst blikken toewerpt.
Intussen, in de tijd van het mobieltje, is de telefonerende vrouw overal. Op alle terrassen zit ze. Maar haar blik is verdwenen. Voorgoed verhuisd naar gene zijde. Naar wie ze - al telefonerend - ook lacht, nooit meer naar mij.