Is een Engelse fotografe (1978). Vanmiddag zag ik in het Amsterdamse Foam haar 'In the shadow of things'. Een familiegeschiedenis in de vorm van een filmpje (een vrouw wast heel grondig haar handen, om haar ringvinger zitten twee ringen) gevolgd door een reeks geprojecteerde foto's waarbij vogelgeluid klinkt. Na verloop van tijd probeer je een eenheid te smeden van wat ze je toewerpt.
Geen ontkomen aan. De foto's horen bij elkaar, zijn kennelijk allemaal gemaakt in en rond een huis in het bos waar mensen samenleven die een doorsnee gezin zouden kunnen zijn.
Dat het iets anders zit lees je aan de wand. Leonie Purchas kreeg instemming van haar familie om te fotograferen ondanks de ziekte van haar moeder, die enerzijds een neiging heeft tot obsessief opruimen en dan plotseling alles weer door elkaar gooit in een wanorde waarvan alleen zij de logica begrijpt. In en om dit huis is alles steeds in beweging.
Rommel en wanhopige pogingen die op te ruimen. Rommel is veel gefotografeerd en vaak schilderachtig. Maar wat Purchas maakt is dat niet. De orde der dingen die ze vastlegt heeft een vreemde lukraakheid. Alsof je zomaar ergens midden in valt. De maniér waarop ze ze vastlegt heeft dat ook.
Hoe de dingen in en om het huis erbij liggen of staan - vreemd uit het lood vaak - het lijkt of ze zomaar ergens tot stilstand zijn gekomen.