Michel van Dam (1)

Allereerst worden ze opeens betreedbaar, er is ruimte voor de toeschouwer. Je loopt een middeleeuwse modderweg op, langs houten huizen.
Even dacht ik aan de set van een cowboyfilm. De saloon, de barbier.
En dan, nu zag ik voor 't eerst het lijnenspel, de diepte, de huizenbouw. En begreep, in dit virtueel decor rondlopen kan alleen als het leeg is.

Michel van Dam, die vanmiddag bezig was met de opbouw van zijn expositie - zondag is de opening - vertelde dat ie twee jaar bezig was met het ontdoen van deze stadsschappen van menselijke aanwezigheid.
Waarom? Ik zal het vragen. We maken vrijdag opnamen die maandag in de Avonden te horen zullen zijn. Denk je eens in, het figuurtje na figuurtje - op de computer - verwijderen, het dichten van de gaten, het herstellen van de voorstelling. 
Behalve beeldend kunstenaar - hij maakt droge naald-etsen, en miniaturen waarin je zijn bezetenheid van de middeleeuwen terugziet - is Michel ook bouwhistoricus.
Het begon met het weghalen van één poppetje, hoe ging het verder?       
De leegte in de beeldende kunst. Prachtig. En zonder eind.