de shampoo, het juiste aantal keren bleek - volgens de vrienden - te zijn: veertien
herhalingsobject bij uitstek: de VW-kever, hier in assemblage

Peter Roehr (1944-1968)

Vanmiddag in het Museum voor Moderne Kunst in Frankfurt voor het eerst werk – filmloops, fotovellen, montages gezien van de jong gestorven Peter Roehr (1944-1968), uit Frankfurt. Hij had een opleiding als maker van lichtreclames en reclameschilder gedaan, waarna hij in Wiesbaden aan de Fachhochschule afstudeerde als schilder.

Zijn vroegste werk is hier te zien, structuren, oa. noppenlinoleum, wat doet denken aan Jan Schoonhoven.
Hij organiseerde in 1967 een tentoonstelling ‘Seriële formaties’ met oa. werk van Carl Andre, Jan Dibbets, Manzoni en Donald Judd.
Vanaf 1966 wist hij dat hij ongeneeslijk ziek was.
Zijn werk ontwikkelde zich rigoureus. Hij bepaalde zich tot het fenomeen van de herhaling. Waarbij hij zelf het materiaal koos, maar over het aantal malen dat bv. een filmpje van een shampoo reclame moest worden afgedraaid door vrienden liet besluiten.
Vanmiddag zat ik met open mond te kijken naar de steeds herhaalde reclame van een vrouw die haar pas gewassen haar rond het hoofd liet zwieren. Waarom? Mensen herhalen. Ik denk, omdat ze weten dat de ervaring elke keer anders zal zijn. En dat ook de optelsom verschil maakt. En ook omdat we nooit weten hoe dat in het waarnemende brein uitpakt. Steeds anders, dat staat vast. Experimenten met jezelf, dat zijn het. Later meer Peter Roehr.