Daniel Richter (2)

Richter schildert vaak menigten, groepen mensen. Zich amuserende, agressieve of in verwarring verkerende menigten.
Heel klasiek zien ze eruit. Handenwringend en al. Als de burgers van Calais, de Laocoongroep, of de Caprichos van Goya, die moeiteloos veranderen in moderne menigten als het publiek bij voetbalwedstrijden of popmanifestaties...

Bij Richter geen vrijblijvend intellectueel commentaar op massagedrag.  
Hij zei: 'Ik geloof in taal, argumenten en grappen, maar binnenin mij steekt een ander, iemand die ik ook ben, ingenaaid in mijn huid, iemand die is zoals alle mensen. Het is een zielige, jammerende en sentimentele dwaas die confuus en angstig is en geen idee heeft wat er in de wereld aan de hand is en daar via zijn werk probeert vat op te krijgen.'

Niets is wat het lijkt in zijn grote tv-show. Een geweer blijkt altijd weer een elektrische gitaar te zijn. Tot in Afghanistan.