Andrei Roiter (4)

De vervallen behuizingen die hij schildert verheffen zich, ze vliegen. Hij zegt 'Ik vlieg niet, de huizen vliegen in mijn hoofd. Door de herinnering, de verbeelding. Ik heb ze uit hun context gehaald en nu zweven ze door mijn geest.
Hij droomt ervan.
Wat is er zo Russisch aan zijn werk?
Na twintig jaar in het Westen zijn zijn ogen nog steeds Russisch, zegt hij.
Wat dat is? Geen idee. En als hij het zou weten hield hij op.
Een kunstenaar moet zijn identiteit blijven zoeken. Z'n verhaal vertellen. Steeds weer.
Wel houdt hij van het tragi-komische. Over straat  lopen, daar begint het mee. Hoe? Gespannen, met zoekende ogen, een camera en een schetsboek bij de hand.
We eindigen bij 'Space Odyssey'. Daar zie je het: een vervallen houten schuur kan bij Andrei Roiter worden tot science fiction.

Morgen na 21.00 is hij te horen in de Avonden.