Maasvlaktekunst

 De Eerste Vlakte is zowat volgebouwd en begint alle trekken van beschaving te vertonen: wegwijzers, straatnaambordjes, net plaveisel.
Meer dan een stuk of tien dansende konijnen kwam ik niet tegen. Waar zijn de windgliders en de experimentele vliegtuigjes gebleven die in vorige jaren over de mond van de Waterweg cirkelden? De wildkampeerders? Verdwenen, er is geen open ruimte meer. Ook niet voor de club van de radiografisch bestuurde miniatuurvliegtuigjes. Die hebben nu een veldje achter Pernis.
 Het Wilde Westen verlegt zich verder in zee. Maar daar is nog weinig anders dan opgespoten zand.
En dan, waarachtig, een Bezoekerscentrum. Met computeranimaties, folders, alles om de Tweede Vlakte aan de man en het gezin te brengen. Schrijvers, dichters en beeldend kunstenaars dragen brave steentjes bij.
Stuifzand en beschaving.
 De laatste rafels van Nederland worden met vaste hand ingekaderd. Er is geen zak meer aan.