Eén van de grote attracties van het WK is de arbitrage. Scheidsrechters in actie, ik krijg er geen genoeg van. Even, in het begin waren er klachten.
Ja, probeer het maar, een wedstrijd fluiten, bijgestaan door maar twee lijnrechters terwijl tien camera's en de halve wereld toekijken. Goed, er stuiterde een bal achter de doellijn, er werden wat enkels vernield, maar je hebt maar drie paar ogen in het veld. Even werd geroepen om camera's in de arbitrage, maar dat stierf weg.
Wat bleef was het eindeloze, oeverloze en altijd zinloze appelleren van de spelers.
'Ik dee niks, hij dee het.'
De vermoorde onschuld.
Of anders, als het erg opviel: 'Misschien dee ik iets, maar hij dee eerder wat.'
En dan de close-up van de scheidsrechtersmimiek, streng maar rechtvaardig. En van een grote schoonheid.