Breno Rotatori (2)

Zoals ze in halfdroom tot je komen. Tijdens het ontwaken, zodat je ze nog even meedraagt voor de dag ze uitvlakt.
Of wanneer je lezend in een verhaal wegzakt. Je boek ligt in je schoot, de geest neemt het verhaal over. Totdat je al dromend denkt 'maar dit kan toch nooit?'
En wakker wordt. 
Kenmerk van zulke voorstellingen is de onzekerheid. Als de geest het even niet meer weet en wat blijft spelen met wat hem is toegevallen. Misschien omdat de onbestemdheid hem wel bevalt. In dit tussengebied tussen waken en dromen, waarvan je niet weet hoe uitgestrekt het is.
Soms schrik je wakker en denkt dat je uren weg bent geweest. Maar het is nog licht. Een blik op je horloge - een andere tijd is intussen doorgegaan - zegt dat het 17:46 is. Je was maar een paar minuten weg.
Een horloge is een vreemd ding.
Rotatori is thuis in die parallelle wereld. Hij kent het daar. Kan hem reconstrueren. Kent ook de onrust die ontstaat als de wakkere wereld er doorheen sijpelt. Het is licht, onderschat niet wat door de gesloten oogleden binnenkomt in waakdromen. 
Onraad, sluipende figuren. Waakzaamheid blijft geboden bij Rotatori. Wie is die gestalte? Is het een gestalte?
Wat doe ik hier?
 

Morgen na 22.00 in de Avonden meer.