Peter Zantingh (1)
dinsdag 27 september 2011 - 22:26
In West-Friesland is het aantal zelfmoorden onder jongeren al jaren erg hoog. Vooral jongens zien vaak geen andere uitweg. Er heerst een 'zwijgcultuur'. Hoe breng je zwijgen onder woorden. Peter Zantingh probeert het in zijn debuutroman 'Een uur en achttien minuten'. Vrijdag praat ik met hem in de Avonden.
'Dan ga ik naar mijn e-mailaccount. In het zoekveld tik ik 'joey-87@hotmail.com'. Er worden honderdzeventig berichten gevonden.
Ik lees, anderhalf uur lang, de berichten die hij mij eens stuurde, of ik hem. (...) Plannen voor een wintersport die nooit door is gegaan. Doorgestuurde foto's. Wedstrijdbesprekingen. Verjaardagen. Zaterdagen.
En een e-mail van vorige week maandag, met de link naar de YouTube-video. How's it going, 2000 man?
Om 5:15 hoor ik hoe de deur van de slaapkamer van mijn ouders opengaat en mijn vader de badkamer binnenstapt.
Buiten rijden de eerste auto's door de straat, alvast onderweg om de files voor te blijven, op weg naar de bewoonde wereld in een ander deel van het land.
Ik klik op 'Antwoorden' bij de laatste mail die ik van hem kreeg.
Ik typ: ik begrijp je nu.
Ik verzend de mail.
Ik merk dat ik nog twee keer de pagina ververs, wachtend op een antwoord.'
RSS