Vanmorgen schreef Arnon Grunberg in de Volkskrant over Eindelijk invalide van Boudewijn Paans.
Dit na een bijeenkomst woensdagmiddag in Rotterdam waar hij, Wim Brands, Kees van Kooten en ook ik Boudewijns dochter Maartje een handje hielpen bij de verlate doop van het boek.
Het verscheen voor de zomer al, maar de uitgever deed er niets mee, zodoende. Ik kocht Eindelijk invalide nota bene op de medische afdeling van een boekwinkel.
En ja, Boudewijn liet als hoofdredacteur van de vpro-gids Arnon - in 1994 - zijn eerste column schrijven. Maar belangrijker. Dat de vpro nog bestaat is vooral zijn werk. Hij organiseerde de campagnes voor B- en A-status in 1984 en 1992. Ik assisteerde als tekstschrijver en maakte het mee. Een bovenmenselijke klus.
En dat voor een geboren spasticus.
'Waarom werk je zo krankzinnig hard?' vroeg ik eens.
'Anders denken ze dat ik gek ben.'
Hij had gelijk. Geef ze de kost die spastici aanzien voor zwakzinnig. Je bewijzen dus, elke dag opnieuw. Lees maar.