Roger Raveel (1)

Van betonnen schuttingen of vrouwen bezig met verstelwerk belandt hij - de dorpsjongen uit Machelen aan de Leie - als vanzelf in voorstellingen als 'Een sacraal vierkant'.
Al sinds midden jaren vijftig komen die vierkanten voor.
Carel Blotkamp schrijft erover in de catalogus:
'Afhankelijk van de situatie kunnen ze worden gelezen als een raam, een spiegel, drogend wasgoed, of een nog onbeschilderd doek. De vormen werken echter vaak ook als een soort stoorzenders, ze benemen het zicht op een flink deel van de voorstelling of slaan er een gat in.'
Wonderlijk. Ze maken je aan het lachen, ze houden je - letterlijk - een spiegel voor of duwen je met je neus op al wat wij niet weten. 
Waarmee Raveel knipoogt naar de vierkanten van Mondriaan, Malevitsj. Maar er is meer. 'De twee handen,' zegt Blotkamp, 'houden het vierkant op zoals een katholieke priester tijdens de mis de hostie omhoog houdt. (...) Zoals de ouwel verandert in het lichaam van Christus, lijkt Raveel te willen zeggen...'.

Raveel, inmiddels negentig, was vanmiddag bij de opening van z'n tentoonstelling 'Even terugschouwen' in het Museum voor Moderne Kunst in Arnhem.
Morgen meer.