The artist

De televisie kwam, maar de radio verdween niet. Een onopgelost raadsel. Het 'ooggetuigeverslag' bestaat nog. Hele voetbalwedstrijden worden verteld aan mensen die er niets van zien.
Wat ik leerde: de zintuigen vormen één geheel. Wie iets hoort moét tegelijk voor zijn geestesoog iets zien, of hij wil of niet, zelfs voelen en ruiken. En andersom, wie iets ziet zal er ook iets bij horen en zo verder. Die samenhang merk je bij het zien van The Artist, de ode aan het Hollywood van de stomme film van Michel Hazanavicius.
Er heeft een filmwereld bestaan waarin geen woord gezegd werd. Alle wendingen in het verhaal moesten worden getoond. Naar die wereld keerde ik terug.
Al kijkend had ik steeds minder de indruk dat ik iets miste. In mijn hersenpan huist kennelijk een inspeciënt die de geluiden keurig invult.
En toen op het slot van de film het hondje van Jean Dujardin hoorbaar begon te blaffen kwam me dat storend en overbodig voor. Sterker nog, er bestaan leesboeken waarbij je niets anders hoort en ziet dan letters. Wat?