Die van Wim had een echt landje, de mijne deed het op een braakliggende strook achter de tuin van ons nieuwbouw rijtjeshuis.Slechte grond, duinzand met veel cement en stukken steen die achter waren gebleven van de bouw. Ik heb wat steentjes geraapt daar. En gespoten bij droog weer. Bonenstokken stonden er altijd, rabarber ook, alleen eetbaar met kilo's suiker. Sla natuurlijk. Worteltjes..

 En tomatenplanten. Het gezin at 's zomers wekenlang tomaat. Tomaat op het brood, gevulde tomaat, tomaat meegebakken met eieren, tomatensla, zelfgedraaide tomatensoep. Elke dag. Kennissen en buren kregen zakken tomaat mee, en nog raakte de oogst niet op.In het nabijgelegen Westland werden ze al doorgedraaid. Zo hield mijn vader zijn jeugd in Zeeland levend. En sindsdien kijk ik naar tuintjes, langs spoordijken en rivierboorden, waar ook.

'Iedereen heeft wel een plek waar je naar toe ging als je even niks wilde. Voor mij was dat deze stuw. Gelegen in de Geeserstroom (stukje boven Gees in Drenthe) en een paar honderd meter van het huis waar ik woonde. Het water werd verdeeld in hoog peil en laag peil en de enorme kolken die draaiden trokken mij erg aan. Hier dacht ik na over de veranderingen in mijn leven. De overstap van de Lagere naar de Middelbare school, met langs de fietsroute naar Coevorden ter hoogte van Wachtum het eveneens betonnen elektriciteitshuisje waar C+B op gekalkt stond. Als brugklasser dacht ik dat daar Claus+Beatrix mee bedoeld werd (speelde ook in die tijd). Gelukkig kwam ik er achter dat het om Cuby and the Blizzards ging, of "kupie en de blitsers", die in cafe Schepers in Oosterhesselen (op een paar kilometer van de stuw) speelden terwijl ik zat te vissen. Dat heeft allemaal met dat stuk beton te maken. Het is een ijkpunt geworden. Een tijdje terug wilde ik nog een keer op die stuw gaan zitten. Kijken of dezelfde beschadigingen er nog zaten. Blijkt er 'nieuwe natuur' te zijn gemaakt (zie foto).'

Kamperen, dus boodschappen doen. Vlees was bij de slagers zeldzaam. Was er een kalf geslacht dan zag je dat van verre, dan hingen ze de kop bij wijze van uithangbord buiten aan het luik van de slagerij. Wat in Rotterdam al niet te zien is!De cafés waar de meneren zitten, dagenlang op één kopje koffie.De balkonnetjes van het Zuiden, het oud Franse gebied. De hardstenen buitengalerijen van de huurwoningen.

Enerzijds gaat het bij het SCP om pure feiten als mediagebruik, welvaart, samenlevingsvormen. Anderzijds onderzoeken ze het vertrouwen van de Nederlanders in de overheid, in Europa, de economie. En hoe dat - of het gebrek eraan - kan uitwerken in stemgedrag. Schnabel zou graag politici zien die zich kunnen onttrekken aan de permanente populariteitspoll via televisie. Mensen van het type Wijffels, Rinnooy Kan of Cohen. In Frankrijk, Engeland of Duitsland is het ondenkbaar dat politici aanschuiven in programma's als Pauw en Witteman. Immers, ze kunnen daar lukraak worden geattaqueerd door mensen die er alles mogen uitkramen, terwijl zij hun verantwoordelijkheid meetorsen en ambtshalve lang niet alles kunnen zeggen. Verder leerde ik dat Nederlanders als het erop aankomt meer pro-Europees zijn dan veel andere volken. Te horen maandag na 21.00 in De Avonden.

Het artikel is te vinden op z'n site. De Gazzetta dello Sport speelt al een rol in 'Figuranten', waar Broccoli de krant altijd bij zich draagt. Niet dat hij hem kan lezen. De Gazetta is een banier. Mauro Covacich weet niet of de Asielzoeker Arnons beste boek is, maar noemt Grunberg wel 'de ontdekking van het jaar'. De roze sportkrant ligt in ieder achterzaaltje van een café, van Lecce tot Udine.

 Mijn eerste museum ging net zo. Hoe ik met mijn grootvader de trappen van het Haags Gemeentemuseum beklom weet ik nog precies. Ook hoe het licht van boven binnenviel, de zwarte tegels in de gangen. De stenen kikker aan de rand van de vijver herinner ik me scherp. Maar wat voor schilderijen ik gezien heb, geen idee. In Berlijn bezocht ik vorige week het Bode Museum, op het Museum Insel.

 Het museum waar de treinen vlak langs de zalen met beelden rijden. Waar zie je zoiets? Daar kwam dat zelfde pure museumgevoel opeens terug. De stem van mijn grootvader, zijn wijzende hand.

Verder worden onder meer aangekondigd 'bewegende groepsportretten', 'de memoires van REVERDIL' en 'een zoon die zijn intrekt neemt bij zijn moeder met Alzheimer'. Ook: een vertoning van de film LES MAITRES FOUS van JEAN ROUCH op 16mm.Zaal open om 20.30 uur, aanvang programma 21.00 uur, entree 7 euro. Adres: Theatrum Anatomicum, De Waag, Nieuwmarkt 4, Amsterdam.Het programma wordt samengesteld uit ingezonden en geselecteerde bijdragen door Lernert Engelberts, Julia van Mourik en Wendela Scheltema. Meer informatie: info@lost.nl en 020 637 27 87

Daar in Gorkum zweefde ik een middag rond in de glamourwerelden van '20 tot en met '50, geschapen door een man van wie ik de naam niet kende, al zat zijn werk al van kindsaf in m'n achterhoofd. Zijn vrouwen, of ze nu op reis gaan, varen met de H.A.L., vliegen met de K.N.I.L.M. of sigaretten roken, ze hebben het. Moeiteloos parafraseert Lavies Gloria Swanson, Rita Hayworth of Deborah Kerr (met Golden Fiction, waarachtig!). Maar veruit de mooiste, is de Caballero-vrouw, waarvoor z'n vrouw Bé model stond.Hoe moet een rok vallen, een truitje pluizen, een mantelpakje staan? Zo, net precies zo. En niet alleen de kleding klopt, ook de manier van staan of zitten. De hand-op-de-heup bij de affiche van 'De moderne vrouw gebruikt alleen Dasco toiletzeep' en de beweging in de schouders van de Golden Fiction-lezeres,

 Haar valt over haar gezicht, ze is onherkenbaar. 'De droge registratie van een betekenisloze actie', zegt de aankondiging. Zeker gezien tegen de achtergrond van het uitzicht vanaf de elfde verdieping over de stad. Wie is deze vrouw? Waarom graaft ze? De voorstelling is elke avond te zien tot 18 februari. Zie onze eerdere verslaggeving over de Gaten, gegraven door deze Zweedse Beeldend kunstenaar (Helsingborg 1980) en haar overwegingen bij deze langjarige onderneming. Later meer.

 In het Haagse Gemeentemuseum tussen de schilderijen van interieurkoning Matthias Weischer rondgelopen, steeds maar weer. Het is materie die daar spreekt, verfoppervlak dat vertelt van kunstleren zitcomfort of douchegordijnen. Van met boenwas gewreven parket.Van bungalowramen die tot de grond reiken zodat je het gras achter het hoogpolig tapijt ziet groeien. Hij moet er zelf af en toe knap gek van worden. Een lijstje: badmat, zitelement, zelfbouwkast, schrootjeswand, kapstok, radiator, plaid, stoelpoot, kaptafel, tegelwand, kastgordijntje, kamerplant, badstoffen handdoek.Sluit de ogen. Neem ze in gedachten, strijk de vingertoppen er langs.Nu komen de geesten, de geesten.