Angela Bulloch (1)

 Ze laat je aan je lot over met niets dan helder gek­leurd licht afgegeven door vierkante schermen en door teken­machines ingek­leurde vellen papier. Die machines reageren op geluid als een ouderwetse mechanische oscilloscoop, je kunt zo'n gele pen omhoog hoesten. Het rood kun je sturen met je kont, door op een rode bank te gaan zitten. Maar het resul­taat is lukraak en nietszeggend. Wat heel kalmerend werkt. En dat is net de bedoeling, denk ik.

 Op de beelden van de 'pixel boxes', vierkante schermen, heb je geen invloed. Ze lijken reduc­ties van tele­visie of computer­schermen. die onregel­matig van kleur vers­chi­eten, vervloeien. Waarom en hoe, geen idee. Dit is wat er overblijft van onze schermen. Zelden zag ik een tentoonstelling die zichzelf zo vakkundig ophief. De geruststellende ijle geluiden die erbij klinken kun je omsch­rij­ven als ophefmuziek. En het werkt. Het gekke is, het lucht op. Morgen meer. En maandag in de Avonden.