Eindhoven. Nog zit de geur van koemest in m'n haar. In Bangalore de geur van een sacrosancte grondstof. Je stookt het, je perst er stenen van om mee te bouwen. Mooi, maar meer dan dat.
In de geboortestreek van Sheela Gowra, van wie nu een eerste solotentoonstelling te zien is in het Eindhovense Van Abbe, gaan nut en zegen vaak samen. Zo wordt het haar dat pelgrims moeten afscheren enerzijds gebruikt voor cosmetica, maar men vlecht er ook slingers van om over de bumper van auto's te hangen. Ter bescherming tegen de kwade machten in het verkeer.
Zalen vol in Bangalore doodgewoon gebruiksmateriaal waarvan de schikking soms herinnert aan Ai Weiwei. Op filmpjes zie je Sheela heel huishoudelijk in de weer, haar eigen verf mixend in een vies keukentje. En ze legt uit hoe ze bedacht hoe ze de 'mensen in het Westen' deze dingen wilde uitleggen.
Getraind op de kunstacademie wist ze dat de Westerling reageert op mooie, abstracte vormen. En zo kwam ze tot haar assemblages: installaties van gerecyclede teertonnen, mestkoeken, kabels, wat al niet. Mooi, maar voorbij de schoonheid ligt haar verhaal over een wereld waar schoonheid bijzaak is.
Maandag in de Avonden meer.