Een doet verslag van een beslissing van de Hoge Raad. Een Hindoe godheid mag van de Raad land en eigendommen bezitten. Hij heeft immers een zichtbaar beeld dat zetelt in een tempel. Als dat op de goede manier is gewijd heeft hij een legale status, de zelfde als een 'natuurlijk persoon'. Een stuk steen of hout kan, mits op de juiste rituele manier behandeld de van zichzelf vormloze godheid vertegenwoor­digen. Het is het menselijke concept van een goddelijke aanwezigheid dat het vormgeeft.

 Wie de eigendommen beheert staat er niet bij. Nog iets: onovertroffen zijn de eindeloze strengen handgemaakte mensfiguurtjes die kralen kunnen zijn in vliegengordijnen, maar ook andere doelen kunnen dienen. Of versiering zijn. Iedere kraal heeft een gestalte en een gezichtje. Waardoor je zomaar wordt teruggebracht naar het tijdperk voor de mas­saproductie. Een schok. Zoveel handen.

 Morgenavond meer.

 In de geboortestreek van Sheela Gowra, van wie nu een eerste solotentoonstelling te zien is in het Eindhovense Van Abbe, gaan nut en zegen vaak samen. Zo wordt het haar dat ­pelgrims moeten afscheren enerzijds gebruikt voor cosmetica, maar men vlecht er ook slingers van om over de bumper van auto's te hangen. Ter bescherming tegen de kwade machten in het verkeer.   

 Zalen vol in Bangalore doodgewoon gebruiksmateriaal waarvan de schikking soms herinnert aan Ai Weiwei. Op filmpjes zie je Sheela heel huishoudelijk in de weer, haar eigen verf mixend in een vies keukentje. En ze legt uit hoe ze bedacht hoe ze de 'mensen in het Westen' deze dingen wilde uitleggen.

 Getraind op de kunstacademie wist ze dat de Westerling reageert op mooie, abstracte vormen. En zo kwam ze tot haar as­semblages: installaties van gerecyclede teertonnen, mestkoek­en, kabels, wat al niet. Mooi, maar voorbij de schoonheid ligt haar verhaal over een wereld waar schoonheid bijzaak is.

 Maandag in de Avonden meer.

 Als ze leeg zijn worden ze uit elkaar gelegd en met een wals platgemaakt, zodat je heel bruikbare platen beteerd ijzer krijgt. En van de platen (roestvrij nu, waterdicht) worden dan behuizingen gebouwd.

 'Let dus goed op,' zegt Sheela Gowda (1­957) - van wie werk ook op de Documenta 2012 te zien was - 'eerst is er het bouw­materiaal, en de afmetingen daarvan bepalen hoe groot je huisje kan zijn.

 Het teervatenhuis is maar een van haar 'installaties'. En dan laat deze vriendelijke mevrouw uit Bangalore ons achter met de vragen. Kan praktische recycling tegelijk kunst zijn? Ja, wat ze op de solotentoonstelling 'Open Eye Policy' laat zien is mooi, maar heeft ook vaak een politieke inzet en is zonder meer nuttig. Het is haar eerste overzicht in twintig jaar. Ik ga naar Eindhoven, kijken.