De prozagedichten in het gisteren bij Perdu verschenen 'Oorbellen, buiken en eenzaamheid' - dat is ook precies waar het over gaat - van Doina Ioanid zijn messcherp.
Hier slijpt ze haar messen:
'In deze vervelde nacht, nu zelfs de dood stil als een zeppelin voorbijtrekt, haal ik de messen, de blikopener en een bot zakmes uit de laden en begin ze te wetten. Ik wet ze, langdurig, op de lijnen van mijn handpalmen.'
Stel geen vragen, lees:
'De eenzaamheid komt tegelijk met de buurvrouw van vijfhoog. Uit haar gelige, weke vrouwenvlees en haar vieze haren daalt de eenzaamheid neer, maakt haast en rukt de tong van de voorbijgangers uit.'