Hier slijpt ze haar messen:

 'In deze vervelde nacht, nu zelfs de dood stil als een zep­pelin voorbijtrekt, haal ik de messen, de blikopener en een bot zakmes uit de laden en begin ze te wetten. Ik wet ze, langdurig, op de lijnen van mijn handpalmen.'

Stel geen vragen, lees:

 'De eenzaamheid komt tegelijk met de buurvrouw van vijfhoog. Uit haar gelige, weke vrouwenvlees en haar vieze haren daalt de eenzaamheid neer, maakt haast en rukt de tong van de voor­bijgangers uit.'

'Telkens als ik een man probeerde te vatten, zag ik hoe hij in rook opging. Zonder gezicht, zonder lichaam en zonder naam. Alleen jij was tegen mijn aanrakingen bestand en wilde niet vervliegen. In de metro volgde ik hen met mijn blik: perfect trouw aan hun beeld. Ik heb echter geen nood aan mannen die de regen stoppen, huizen optrekken of snotneuzen, kwartels, honden, katten of andere dieren grootbrengen. Ik wil enkel een man geschapen naar mijn beeld en gelijkenis.'