Violette Leduc (1)

 De verfilming van het schrijversleven van Violette Leduc, vriendin van Simone de Beauvoir, maakt je niet veel wijzer. Een leven in de jaren ’40 en ’50 overvol emotie. Je ziet haar soms in een vloei­end handschrift een pagina in een schrift volschrijven. Uit een gedrukt boek worden weinig bemoedigende regels voorgelezen als 'Ik ben een woestijn waaruit een monoloog spreek­t'.

 Maar het is niet fair zo met een boek om te springen. Uit de film is onmogelijk op te maken of Leduc nu een briljante of miserabele schrijfster was. Heel het denk- en schrijf­pro­ces dat soms uitmondt in een boek kun je on­mogelijk weergeven in een film.

 Terwijl daarin toch de bestaansgrond ligt van de karakters die je getoond worden. Schetsmatig wordt alleen aangeduid hoe De Beauvoir haar vriendin aan het schrijven blijft zetten. En zo krijg je een verhaal dat eindigt waar het eigenlijk zou moeten beginnen. Met de moeizame weg van het hoofd naar het papier. En dat beter een biografie in boekvorm had kunnen zijn.