Ze schrijft in golven van associaties, zo eigen, direct en precies als het maar kan. Zo dat het onmiddellijk overtuigt. Zie hoe ze de voorbije liefde tussen haar en Hermine beschrijft:

 'Zo begon in Parijs de almacht van de lift. Gezeten op onze divan, met ijskoude of gloeiendhete handen, was ik aan het wachten, luisteren, popelen, verbeeldde ik me de ijzeren deur van onze overloop te horen slaan, telde ik de rimpels van mijn vingerkootjes. Log, rechtschapen, steeg de lift, daalde. De schommeling van de kabels als hij zich in gang zette. Hermine deed lusteloos de liftdeur achter zich dicht. Ik vloog op, ik opende eerder dan zij onze deur, haar gezicht veranderde. Een heel leven was afgelopen. Ik drukte een vrouw zonder armen tegen me aan. Een blinde, een doofstomme.'

 Soms denk ik al lezend aan Jean Rhys. Ook door hoe ze over de levensnoodzaak van kleren en opschik schrijft. In 1966 werd De bastaard vertaald door Proustvertaalster Therèse Cornips en uitgebracht door de Bezige Bij. Eerst het boek dus, dan, desnoods, de film. 

 De verfilming van het schrijversleven van Violette Leduc, vriendin van Simone de Beauvoir, maakt je niet veel wijzer. Een leven in de jaren ’40 en ’50 overvol emotie. Je ziet haar soms in een vloei­end handschrift een pagina in een schrift volschrijven. Uit een gedrukt boek worden weinig bemoedigende regels voorgelezen als 'Ik ben een woestijn waaruit een monoloog spreek­t'.

 Maar het is niet fair zo met een boek om te springen. Uit de film is onmogelijk op te maken of Leduc nu een briljante of miserabele schrijfster was. Heel het denk- en schrijf­pro­ces dat soms uitmondt in een boek kun je on­mogelijk weergeven in een film.

 Terwijl daarin toch de bestaansgrond ligt van de karakters die je getoond worden. Schetsmatig wordt alleen aangeduid hoe De Beauvoir haar vriendin aan het schrijven blijft zetten. En zo krijg je een verhaal dat eindigt waar het eigenlijk zou moeten beginnen. Met de moeizame weg van het hoofd naar het papier. En dat beter een biografie in boekvorm had kunnen zijn.