Violette Leduc (2)
vrijdag 10 januari 2014 - 23:03
Gisteren liet de film over haar leven me met lege handen achter. Vandaag kreeg ik 'De bastaard', autobiografie van Violette Leduc in handen. En kon het antwoord gaan zoeken.
Ze schrijft in golven van associaties, zo eigen, direct en precies als het maar kan. Zo dat het onmiddellijk overtuigt. Zie hoe ze de voorbije liefde tussen haar en Hermine beschrijft:
'Zo begon in Parijs de almacht van de lift. Gezeten op onze divan, met ijskoude of gloeiendhete handen, was ik aan het wachten, luisteren, popelen, verbeeldde ik me de ijzeren deur van onze overloop te horen slaan, telde ik de rimpels van mijn vingerkootjes. Log, rechtschapen, steeg de lift, daalde. De schommeling van de kabels als hij zich in gang zette. Hermine deed lusteloos de liftdeur achter zich dicht. Ik vloog op, ik opende eerder dan zij onze deur, haar gezicht veranderde. Een heel leven was afgelopen. Ik drukte een vrouw zonder armen tegen me aan. Een blinde, een doofstomme.'
Soms denk ik al lezend aan Jean Rhys. Ook door hoe ze over de levensnoodzaak van kleren en opschik schrijft. In 1966 werd De bastaard vertaald door Proustvertaalster Therèse Cornips en uitgebracht door de Bezige Bij. Eerst het boek dus, dan, desnoods, de film.
RSS