Vochtige streken (1)
maandag 07 april 2014 - 13:44
Smetvrees alom. Xenofobie is er een vorm van. Ik weet nog dat negers 'een luchtje' hadden. Zou het erger worden? Ik maakte nog mee dat je in hotels per gang Wc’s deelde. Waar 00 op de deur stond. Soms stond je op de gang te wachten, midden in de nacht. Geluiden, en tenslotte een mompelende heer in pyjama.
Daarom was Vochtige streken van Charlotte Roche zo'n opluchting. Heel haar lichaam, vooral haar door aambeien overwoekerde anus gaat over de pagina's. En juist die anus moet geneukt en gelikt worden. Mooi dat het gebeurt ook. Dwars tegen de privacy- en hygiënedwang van deze tijd in.
Roche: 'Hygiëne vind ik totaal onbelangrijk.'
Vies zijn van de medemens. Wie in de zorg en verpleging terechtkomt, leert wel omgaan met andermans stront. Maar de rest werpt huizenhoge dammen op. Hoor de moeders: 'vies', 'niet aankomen'. Soms zit daar wat in, misschien. Maar het idee dat de medemens vies is, vooral als ie er anders uitziet, heeft als excuus gediend voor veel gruwelen.
Hoe herinner ik me de komst van het Odol-mondwater, de golf van parfum die het land in de jaren '60 - ook de haarlaktijd -overspoelde. Waarom? Mensen leerden vies van elkaar te zijn. Eens had iedereen z'n eigen luchtje. Charlotte Roche is een pionier op de weg terug.
Nu de film er is wil ik weten hoe die ruikt.
RSS