Een uitweg uit de beknel­ling van jeugd en ouders. Helen zoekt die van jongsaf in haar eigen lichaam. En ontdekt de anus als toegang tot een andere wereld. Toevallig, bij het scheren van haar onderlijf snijdt ze zich daar. Anale seks - in het boek althans - volgt, anaal masochisme, de ontdekking van pijn-genot langs de geheime uitgang. De zelfverwonding eindigt in het ziekenhuis. Een wondere wereld, waar fant­asie en droom zich mengen in de gebeur­tenissen. In een zieken­huis, onder verdoving, geen wonder.

 Het verhaal wordt verteld met steeds de jonge Helen als toeschouwster, een klein meisje dat met wijdopen ogen toekijkt naar wat toen gebeurde en in het nu. De zelfverwonding bij toeval loopt uit in opzet om de verpleger Robin te veroveren. Zelfverwonding om aandacht.

 Wat hier bij hoort: in de Duitse cultuur (en de Amerikaanse) is de anus veel beladener dan bij ons. Mijn eerste Duitse scheldwoord was Arschloch. Wij schelden liever genitaal. Als schelden een vorm van liefkozen is wat zou dat dan kunnen betekenen, dokter?

 Hoe ook, in vochtige streken ontstaat een wereld waarvan het bestaan totnutoe nauwelijks bekend was. Een meesterlijke film.

 Ps. Maar eerlijk is eerlijk Arnon Grunberg ging in zijn Gstaad ’95-’98 - waarin de lijdende hoofdpersoon zijn anus verwondt met een nagelschaartje - Charlotte Roche al voor: ‘Alles was goed aan de mens, maar het beste was zijn anus.’ Volgens de verteller in Gstaad heeft God de mens gemaakt ‘omdat hij een excuus nodig had voor de anus’.

 Daarom was Vochtige streken van Charlotte Roche zo'n opluchting. Heel haar lichaam, vooral haar door aambeien overwoekerde anus gaat over de pagina's. En juist die anus moet geneukt en gelikt worden. Mooi dat het gebeurt ook. Dwars tegen de privacy- en hygiënedwang van deze tijd in.

 Roche: 'Hygiëne vind ik totaal onbelangrijk.'

 Vies zijn van de medemens. Wie in de zorg en verpleging terechtkomt, leert wel omgaan met andermans stront. Maar de rest werpt huizenhoge dammen op. Hoor de moeders: 'vies', 'niet aankomen'. Soms zit daar wat in, misschien. Maar het idee dat de medemens vies is, vooral als ie er anders uitziet, heeft als excuus gediend voor veel gruwelen.

 Hoe herinner ik me de komst van het Odol-mondwater, de golf van parfum die het land in de jaren '60 - ook de haarlaktijd -overspoelde. Waarom? Mensen leerden vies van elkaar te zijn. Eens had iedereen z'n eigen luchtje. Charlotte Roche is een pionier op de weg terug.

 Nu de film er is wil ik weten hoe die ruikt.