Er is veel tussen mensen, tussen leven en dood, dat je niet weet en nooit zult weten. Is er leven na de dood? Liefde? Met die vragen worstelen de twee in een toeristenoord in Death Valley, waar hij eerder was. Deze Isabelle Huppert en Gerard Depardieu hielden ooit van elkaar en zoiets blijft, altijd, zegt de film.
Hoe verschillend ze ook zijn. Liefde is van een hogere orde. Dood ook. Regisseur Guillaume Nicloux brengt ze samen. Zij hysterisch, vegetarisch, gelovend in straling in Tibet. Hij naar eigen idee nuchter.
Hun door beiden verwaarloosde homoseksuele zoon heeft zelfmoord gepleegd, brieven voor ze achtergelaten en daarin plaatsen aangegeven waar hij zich postuum aan ze zal vertonen. Dat gebeurt. Of denken ze dat maar? Valley of Love speelt zich af in Death Valley en dat klopt.
Wie gelooft niet - met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid - op z'n minst soms dat doden van zich laten merken in ons bestaan? Daarover schrijven of filmen is hachelijk. Men wil het niet weten. Maar er gebeuren soms 'van die dingen'. En dan hebben hysterici als Huppert het minder moeilijk dan rechtlijnigen als Depardieu.
Nicloux laat ze zien als dwalende toeristen in de hitte van hun eigen bestaan. En ze spelen zich meesterlijk.