De stem van Janis Joplin

 Jacob Groot schreef eens over Elvis in Are you lonesome t­onight 'Hij zingt tegen zichzelf.'

 Janis Joplin overtreft alle zangstemmen. Er moet iets goedgemaakt worden. En je weet dat het niet zal lukken.

 Uit de blues en de soul - wezenlijk autobiografische muziek, de film legt het goed neer - haalde ze het dramatiseren van haar verhaal. Otis Redding wees haar de weg. Timing, spanning maken, bespelen van publiek. En tegelijk zeggen wat je op je hart hebt. Als ze over haar vak praat merk je hoe intelligent ze was.

 Je bent in Port Arthur in Texas, of waar ook, het meisje waar de jongens achteraan lopen of je bent het niet. Janis werd verkozen tot 'lelijkste man' van de school. Grapje. Berusten in zo'n nederlaag? Onmogelijk. Ze schreeuwde het onrecht uit tot haar laatste snik.

 Maar ook na schitterende concerten ging ze alleen naar hotelkamers, of met verkeerde man­nen. Je kunt de beste zangstem van de wereld hebben, maar ze gaan achter het blondje aan.

 Haar wapen, haar stem moest z'n vorm vinden. Hij was groter dan zij. De zwarte saxofonist Snooky Flowers: 'Is dit een blank meisje?' Het bandje Big Brother kon niet tegen die stem op. Heel de rock n' roll draait om stem. Zonder zanger is een band nergens. Janis kon hem eerst nog verstoppen achter het matige bandje Big Brother, maar niet lang.