Jacob Groot schreef eens over Elvis in Are you lonesome t­onight 'Hij zingt tegen zichzelf.'

 Janis Joplin overtreft alle zangstemmen. Er moet iets goedgemaakt worden. En je weet dat het niet zal lukken.

 Uit de blues en de soul - wezenlijk autobiografische muziek, de film legt het goed neer - haalde ze het dramatiseren van haar verhaal. Otis Redding wees haar de weg. Timing, spanning maken, bespelen van publiek. En tegelijk zeggen wat je op je hart hebt. Als ze over haar vak praat merk je hoe intelligent ze was.

 Je bent in Port Arthur in Texas, of waar ook, het meisje waar de jongens achteraan lopen of je bent het niet. Janis werd verkozen tot 'lelijkste man' van de school. Grapje. Berusten in zo'n nederlaag? Onmogelijk. Ze schreeuwde het onrecht uit tot haar laatste snik.

 Maar ook na schitterende concerten ging ze alleen naar hotelkamers, of met verkeerde man­nen. Je kunt de beste zangstem van de wereld hebben, maar ze gaan achter het blondje aan.

 Haar wapen, haar stem moest z'n vorm vinden. Hij was groter dan zij. De zwarte saxofonist Snooky Flowers: 'Is dit een blank meisje?' Het bandje Big Brother kon niet tegen die stem op. Heel de rock n' roll draait om stem. Zonder zanger is een band nergens. Janis kon hem eerst nog verstoppen achter het matige bandje Big Brother, maar niet lang. 

 Het moet de middag van 1 april 1969 geweest zijn. Een menigte showbizz journalisten had zich verzameld in Krasnapolsky, een grote zaal met een podium waarop een tafel met wat microfoons. Het wachten was op Janis Joplin, toen al zo beroemd dat alle bladen iemand hadden gestuurd.

 Het wachten duurde en duurde. Tot Co, de jongen van CBS-Neder­land die ik wel kende me aanschoot en vroeg 'Misschien kun je even meekomen, ze voelt zich niet zo goed'. Ik had vaker bemiddeld tussen muzikanten en instanties. Janis was net zo oud als ik.

 Co nam me mee naar een kleedkamertje achterin, streng bewaakt. Lieneke van Schaardenburg van de VARA was er ook. En daar zat ze. Ze droeg de blauwe satijnen broek die ik van foto's kende. Achter een waterglas gin. Ik ging bij haar zitten.

 'Ik durf niet,' zei ze. Net al ik had ze de zaal met journalistenvolk waargenomen.

 Ik kon het me goed vorstellen, dat zei ik ook. En begon gewoon maar te kwebbelen over ditjes en datjes. Over haar nieuwe soulband met blazers, onder leiding van Dave San­born. Eindelijk blazers om tegenin te zingen. Vroeg bijvoorbeeld of ze ook dat stuk in de Rolling Stone had gelezen over groupi­es, een nieuw fenomeen. En of ze al last had gehad van mannelijke groupies. Waarop ze giechelde en zei 'I wouldn't mind if you came around'.

 En zo door, Lieneke en ik kregen nog een paar woorden op de band ook. En dat was het. Geen persconferentie.

 Die avond stond ze in het Concertgebouw, met de band, in nog steeds dezelfde blauw satijnen broek. En gaf een schitterend concert dat ik opnam en uitzond voor de VPRO. Vraag maar niet hoe ze zichzelf zo vlug had kunnen opkrik­ken.

 Er is bij CBS nooit een officiële plaat van verschenen. Ze hebben er zover ik weet zelfs nooit naar gevraagd. Nu staat het materiaal wel op Youtube. Tenminste wat we overhielden na het inregelen.

 Een klein jaar later was ze dood.