Vanmiddag Jans Muskee gesproken in Dak, Schoutenstraat 10 in Utrecht, waar zijn Groninger tentoonstelling wordt voortgezet, en nog luttele dagen - tot en met zondag - blijft. Pak je kans en zie zijn schilderijen. Na een eerste rondgang bekende ik hem dat een - ingehouden - giechel me had bevangen en niet wilde wijken.
We kregen het over ironie als een vorm van ernst. De scenes uit het dagelijks leven die hij opvoert zitten vol details als de drie tongen in het grote doek 'Hallo Jumbo', die m'n ruggengraat raken. Ook de penetrante kleuren die hij gebruikt in zijn oliepastel.
Het pijnlijke van het gewone, of wat daarvoor moet doorgaan. Hoe zeg je het. Je kunt het beter schilderen. Maar wie kan dat?
De gruwel van het alledaagse. Zoals je het ziet in 'Stay tuned or live', waar een jongen zijn zwangere vrouw helpt haar stretchbroek uit te trekken.
Het toekijkend stel, de jongen met een Marquez boek in de hand. De bizarre kleurencombinaties in hun kleren. De twee vazen die manshoog toekijken. En zo door.
De regie van Jans Muskee laat je griezelen. Om wat? Om wat zo gewoon is. Later meer.